De Zandmannetjes

Serie leesboekjes voor de Rooms -Katholieke scholen
De Zandmannetjes weer terug
Voor het vijfde leerjaar

Geschreven door To Hölscher
(Catharina Margaretha Clasina Hölscher, auteur, onderwijzeres 1898-1953)
met medewerking van Jan Smeets, hoofd ener R.K. Jongensschool te Kerkrade
Tekeningen van Sierk Schröder
Uitgave van G.B. van Goor Zonen's Uitgeversmaatschappij N.V. 's-Gravenhage - 1944 - Batavia
7e druk

"EVULGETUR"
Roterodami, 26/1 '38 J. Nolet, Pr. l.c.a.h.d.
========================================

Uit het Voorbericht:
Dit deeltje "de Zandmannetjes weer terug", is het tweede van een serie voor de middel- en hogere klassen van de R.K. lagere school, onder verzameltitel: "De Zandmannetjes", en bestemd voor het 5de leerjaar.
Jan Smeets waakte erover, dat de boekjes ook voor jongensscholen geschikt werden.

Februari 1938, To Hölscher.

Korte inhoud:
Belevenissen van een Rooms-Katholiek gezin met 6 kinderen. Jan, Jo, Frits, Corrie, Joost en Pim. De oudste is 11 jaar en de jongste 4 jaar. Pim gaat voor het eerst naar school, Jo krijgt van Moeder een poëzie-album wanneer ze haar sommenboek uit heeft en Vader, Moeder, Oma en haar vriendinnetjes schrijven allemaal een vers erin.
Corrie mag een oude schoolbank kopen en met alle broertjes en zusjes wordt de bank naar huis gedragen.
Vader en de oudste kinderen bengen een bezoek aan Tante Elvire, die zuster is in een gesticht voor blinde kinderen. De jongste kinderen gaan met Doortje, het diensmeisje, op bezoek in het weeshuis, waar Doortje vroeger gewoond heeft.
Jo wint een prijs met een opstelwedstrijd op school en Corrie maakt een weeshuis voor haar poppenkinderen, waar Vader als poppendokter de kapotte poppen opereert.
Als Tante Miep met haar baby Treesje op bezoek komt, wordt zij uit de kinderwagen geroofd door de kinderen en speelt mee in hun Indianenspel. Dit tot grote schrik van Tante en Moeder.

Fragment uit het boek:
Jo was aardrijkskunde aan het leren en Jan plakte plaatjes in zijn nieuwste Verkades album. Daar was hij dol op; hij had al vijf verschillende albums, allemaal even keurig.
Maar om te plakken heb je veel plaats nodig en om aardrijkskunde te leren óók. En als er dan nog een kop thee op tafel staat - wel, dan kun je begrijpen, wat er gebeuren kan.
"Ga toch een eindje weg," zei Jo kribbig, toen ze met haar elleboog op een klevend papier terecht kwam.
De Zandmannetjes "Ga zèlf een eind weg", was Jans knorrig antwoord.
Jo hield haar elleboog in de hoogte en wou het papier er af trekken; ze stootte aan de tafel, de theekop wankelde - viel om - óver een stapeltje plaatjes.
"Stommerik!" schreeuwde Jan, in zijn woede, en gaf Jo een gevoelige opstopper.
"Au!" riep ze, maar Jan was al bezig van de plaatjes te redden wat er nog te redden was. Jo begon te huilen. "Valsaard!" snikte ze. "Nou, nou," kalmeerde Moeder, die zoiets gehoord had en eens kwam kijken. "Jo, haal eens gauw een doekje, gauw."
Moeder raapte de boeken bijeen. Jan foeterde woest. "Die stommerd."
"Nou nou, dat is zo'n mooi woord niet," zei Moeder bedaard. Jo bracht een doek: Jan vloog met zijn boeltje naar boven. Daar zag hij Jo's boeken op haar tafeltje liggen - het rode poessiealbum stak helder af tegen de bruine kaften. Opeens viel hem iets in. Hij griste het album mee. Hij zoù ze.
Even later prijkte er in het mooie, dierbare boekje het volgende hatelijke rijmpje:

Wat zal ik schrijven op dit blad?
Mijn zus dat is een echte kat.

Hij grinnikte in zichzelf. Op het blaadje ernaast tekende hij een heel valse kat, met lange klauwen, en zette er onder: Jo Zandman.
Ziezo. Dat hàd ze ervoor. Hij herhaalde: "Nèt goed, nèt goed."
Maar gek - het deed hem opeens geen plezier meer, dat rijmpje. Hij gooide het album dicht en bleef stil voor zich uit zitten staren.
De bui was haast over........